Marc 2

¹ και παλιν εισηλθεν εις καπερναουμ δι ημερων και ηκουσθη οτι εις οικον εστιν kai palin eisēlthen eis kapernaoym di ēmerōn kai ēkoysthē oti eis oikon estin

² και ευθεως συνηχθησαν πολλοι ωστε μηκετι χωρειν μηδε τα προς την θυραν και ελαλει αυτοις τον λογον kai eytheōs synēchthēsan polloi ōste mēketi chōrein mēde ta pros tēn thyran kai elalei aytois ton logon

³ και ερχονται προς αυτον παραλυτικον φεροντες αιρομενον υπο τεσσαρων kai erchontai pros ayton paralytikon pherontes airomenon ypo tessarōn

⁴ και μη δυναμενοι προσεγγισαι αυτω δια τον οχλον απεστεγασαν την στεγην οπου ην και εξορυξαντες χαλωσιν τον κραββατον εφ ω ο παραλυτικος κατεκειτο kai mē dynamenoi proseggisai aytō dia ton ochlon apestegasan tēn stegēn opoy ēn kai exoryxantes chalōsin ton krabbaton eph ō o paralytikos katekeito

⁵ ιδων δε ο ιησους την πιστιν αυτων λεγει τω παραλυτικω τεκνον αφεωνται σοι αι αμαρτιαι σου idōn de o iēsoys tēn pistin aytōn legei tō paralytikō teknon apheōntai soi ai amartiai soy

⁶ ησαν δε τινες των γραμματεων εκει καθημενοι και διαλογιζομενοι εν ταις καρδιαις αυτων ēsan de tines tōn grammateōn ekei kathēmenoi kai dialogizomenoi en tais kardiais aytōn

⁷ τι ουτος ουτως λαλει βλασφημιας τις δυναται αφιεναι αμαρτιας ει μη εις ο θεος ti oytos oytōs lalei blasphēmias tis dynatai aphienai amartias ei mē eis o theos

⁸ και ευθεως επιγνους ο ιησους τω πνευματι αυτου οτι ουτως διαλογιζονται εν εαυτοις ειπεν αυτοις τι ταυτα διαλογιζεσθε εν ταις καρδιαις υμων kai eytheōs epignoys o iēsoys tō pneymati aytoy oti oytōs dialogizontai en eaytois eipen aytois ti tayta dialogizesthe en tais kardiais ymōn

⁹ τι εστιν ευκοπωτερον ειπειν τω παραλυτικω αφεωνται σοι αι αμαρτιαι η ειπειν εγειραι και αρον σου τον κραββατον και περιπατει ti estin eykopōteron eipein tō paralytikō apheōntai soi ai amartiai ē eipein egeirai kai aron soy ton krabbaton kai peripatei

¹⁰ ινα δε ειδητε οτι εξουσιαν εχει ο υιος του ανθρωπου αφιεναι επι της γης αμαρτιας λεγει τω παραλυτικω ina de eidēte oti exoysian echei o yios toy anthrōpoy aphienai epi tēs gēs amartias legei tō paralytikō

¹¹ σοι λεγω εγειραι και αρον τον κραββατον σου και υπαγε εις τον οικον σου soi legō egeirai kai aron ton krabbaton soy kai ypage eis ton oikon soy

¹² και ηγερθη ευθεως και αρας τον κραββατον εξηλθεν εναντιον παντων ωστε εξιστασθαι παντας και δοξαζειν τον θεον λεγοντας οτι ουδεποτε ουτως ειδομεν kai ēgerthē eytheōs kai aras ton krabbaton exēlthen enantion pantōn ōste existasthai pantas kai doxazein ton theon legontas oti oydepote oytōs eidomen

¹³ και εξηλθεν παλιν παρα την θαλασσαν και πας ο οχλος ηρχετο προς αυτον και εδιδασκεν αυτους kai exēlthen palin para tēn thalassan kai pas o ochlos ērcheto pros ayton kai edidasken aytoys

¹⁴ και παραγων ειδεν λευιν τον του αλφαιου καθημενον επι το τελωνιον και λεγει αυτω ακολουθει μοι και αναστας ηκολουθησεν αυτω kai paragōn eiden leyin ton toy alphaioy kathēmenon epi to telōnion kai legei aytō akoloythei moi kai anastas ēkoloythēsen aytō

¹⁵ και εγενετο εν τω κατακεισθαι αυτον εν τη οικια αυτου και πολλοι τελωναι και αμαρτωλοι συνανεκειντο τω ιησου και τοις μαθηταις αυτου ησαν γαρ πολλοι και ηκολουθησαν αυτω kai egeneto en tō katakeisthai ayton en tē oikia aytoy kai polloi telōnai kai amartōloi synanekeinto tō iēsoy kai tois mathētais aytoy ēsan gar polloi kai ēkoloythēsan aytō

¹⁶ και οι γραμματεις και οι φαρισαιοι ιδοντες αυτον εσθιοντα μετα των τελωνων και αμαρτωλων ελεγον τοις μαθηταις αυτου τι οτι μετα των τελωνων και αμαρτωλων εσθιει και πινει kai oi grammateis kai oi pharisaioi idontes ayton esthionta meta tōn telōnōn kai amartōlōn elegon tois mathētais aytoy ti oti meta tōn telōnōn kai amartōlōn esthiei kai pinei

¹⁷ και ακουσας ο ιησους λεγει αυτοις ου χρειαν εχουσιν οι ισχυοντες ιατρου αλλ οι κακως εχοντες ουκ ηλθον καλεσαι δικαιους αλλα αμαρτωλους εις μετανοιαν kai akoysas o iēsoys legei aytois oy chreian echoysin oi ischyontes iatroy all oi kakōs echontes oyk ēlthon kalesai dikaioys alla amartōloys eis metanoian

¹⁸ και ησαν οι μαθηται ιωαννου και οι των φαρισαιων νηστευοντες και ερχονται και λεγουσιν αυτω δια τι οι μαθηται ιωαννου και οι των φαρισαιων νηστευουσιν οι δε σοι μαθηται ου νηστευουσιν kai ēsan oi mathētai iōannoy kai oi tōn pharisaiōn nēsteyontes kai erchontai kai legoysin aytō dia ti oi mathētai iōannoy kai oi tōn pharisaiōn nēsteyoysin oi de soi mathētai oy nēsteyoysin

¹⁹ και ειπεν αυτοις ο ιησους μη δυνανται οι υιοι του νυμφωνος εν ω ο νυμφιος μετ αυτων εστιν νηστευειν οσον χρονον μεθ εαυτων εχουσιν τον νυμφιον ου δυνανται νηστευειν kai eipen aytois o iēsoys mē dynantai oi yioi toy nymphōnos en ō o nymphios met aytōn estin nēsteyein oson chronon meth eaytōn echoysin ton nymphion oy dynantai nēsteyein

²⁰ ελευσονται δε ημεραι οταν απαρθη απ αυτων ο νυμφιος και τοτε νηστευσουσιν εν εκειναις ταις ημεραις eleysontai de ēmerai otan aparthē ap aytōn o nymphios kai tote nēsteysoysin en ekeinais tais ēmerais

²¹ και ουδεις επιβλημα ρακους αγναφου επιρραπτει επι ιματιω παλαιω ει δε μη αιρει το πληρωμα αυτου το καινον του παλαιου και χειρον σχισμα γινεται kai oydeis epiblēma rakoys agnaphoy epirraptei epi imatiō palaiō ei de mē airei to plērōma aytoy to kainon toy palaioy kai cheiron schisma ginetai

²² και ουδεις βαλλει οινον νεον εις ασκους παλαιους ει δε μη ρησσει ο οινος ο νεος τους ασκους και ο οινος εκχειται και οι ασκοι απολουνται αλλα οινον νεον εις ασκους καινους βλητεον kai oydeis ballei oinon neon eis askoys palaioys ei de mē rēssei o oinos o neos toys askoys kai o oinos ekcheitai kai oi askoi apoloyntai alla oinon neon eis askoys kainoys blēteon

²³ και εγενετο παραπορευεσθαι αυτον εν τοις σαββασιν δια των σποριμων και ηρξαντο οι μαθηται αυτου οδον ποιειν τιλλοντες τους σταχυας kai egeneto paraporeyesthai ayton en tois sabbasin dia tōn sporimōn kai ērxanto oi mathētai aytoy odon poiein tillontes toys stachyas

²⁴ και οι φαρισαιοι ελεγον αυτω ιδε τι ποιουσιν εν τοις σαββασιν ο ουκ εξεστιν kai oi pharisaioi elegon aytō ide ti poioysin en tois sabbasin o oyk exestin

²⁵ και αυτος ελεγεν αυτοις ουδεποτε ανεγνωτε τι εποιησεν δαβιδ οτε χρειαν εσχεν και επεινασεν αυτος και οι μετ αυτου kai aytos elegen aytois oydepote anegnōte ti epoiēsen dabid ote chreian eschen kai epeinasen aytos kai oi met aytoy

²⁶ πως εισηλθεν εις τον οικον του θεου επι αβιαθαρ του αρχιερεως και τους αρτους της προθεσεως εφαγεν ους ουκ εξεστιν φαγειν ει μη τοις ιερευσιν και εδωκεν και τοις συν αυτω ουσιν pōs eisēlthen eis ton oikon toy theoy epi abiathar toy archiereōs kai toys artoys tēs protheseōs ephagen oys oyk exestin phagein ei mē tois iereysin kai edōken kai tois syn aytō oysin

²⁷ και ελεγεν αυτοις το σαββατον δια τον ανθρωπον εγενετο ουχ ο ανθρωπος δια το σαββατον kai elegen aytois to sabbaton dia ton anthrōpon egeneto oych o anthrōpos dia to sabbaton

²⁸ ωστε κυριος εστιν ο υιος του ανθρωπου και του σαββατου ōste kyrios estin o yios toy anthrōpoy kai toy sabbatoy